tag:blogger.com,1999:blog-301461072011-04-21T19:09:03.307-07:00squeezeorangehttp://www.blogger.com/profile/02959423733524131751noreply@blogger.comBlogger101100tag:blogger.com,1999:blog-30146107.post-1166104485829285632006-12-14T05:52:00.000-08:002006-12-14T05:54:45.840-08:00เนื่องจกโพสรูปไม่ได้ เลยย้าย blog ไปที่<br /><br />www.squeezeornage.bloggang.com<br /><br />จบข่าวแต่เพียวเท่านี้<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/30146107-116610448582928563?l=squeezeorange.blogspot.com' alt='' /></div>squeezeorangehttp://www.blogger.com/profile/02959423733524131751noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-30146107.post-1164811811599006002006-11-29T06:27:00.000-08:002006-11-29T07:00:22.340-08:00แหม ขึ้นหัวข้อมาอย่างนี้เหมือนกับว่าไปมาแล้ว แต่จริงๆยัง เฮ้อ ดันไปตรงกับบายเนียร์พอดี ปีนี้เลยอด เนื่องจากว่าก๊วนภูกระดึงกลัว trip ครั้งนี้จะล่ม เลยเก็บเงินค่าที่พัก ค่ารถ ค่าอาหารล่วงหน้าไปแล้ว ( คนละ 1,600) และไม่สามารถใช้สิทธิ์ขอคืนได้ ไม่ว่ากรณีใดๆ ทั้งสิ้น จริงๆเหมือนว่ามันจะถูกนะ แต่ ประทานโทษ เสียเงินไปกับ option จำพวก เสื้อกันหนาว ถุงมือ ถุงเท้า ปลอกแขน ไปเเยะ กะว่า มันต้องหนาวชัวร์ นี่ถ้ามันไม่หนาวจะเผาแมร่ง ทิ้งบนดอยเลย<br /><br /><br />พูดถึงการไปครั้งนี้ ไปแบบ ไปกันเอง (ที่จริงคนที่ไปเที่ยวที่นี่ส่วนใหญ่ก็ไปกันเอง...แปลกตรงไหนฟ่ะ) รถออกตอนสี่ทุ่มครึ่ง วันที่ 7 พ.ย. ก็เลยกะว่าจะไปหาไรกินกันแถว เสนาก่อน (ใกล้บ้านพี่เป้) แล้วค่อยนั่ง taxi ไปหมอชิต work ดีเหมือนกัน แวะอาบน้ำอาบท่าก่อนไปจะได้สดชื่น<br /><br /><br />และด้วยความกังวลว่าจะต้องไปเสียชื่อไกลถึงเมืองเลย บรรดาสมาชิกก๊วนภูกระดึงเลยตกลงใจไปออกกำลังกายที่ บริษัท กัน ก็ทำมาได้ประมาณ 2-3 อาทิตย์แล้ว ยกเว้น คุณนายป่อง ที่เน้นบริหารนิ้วอย่างเดียว พวกเราที่เหลือเลยตกลงใจว่าต้องออกเผื่อในส่วนของแกด้วยเพื่อที่ว่าเราอาจจะต้องออกแรงแบกเจ๊ขึ้นภูก็เป็นได้ (เจ้าประคูณ.......................ขอให้มันไม่เกิดขึ้น รุ่น เฮฟวี่เวท อย่างนี้คงทำเอาเจ็บหนักไปหลายวัน) พอกลับมาบ้านนอนตะคริวกินขาไปหลายคืนซ้อน สงสัยต้องหาเวลาออกกำลังบ่อยๆแล้ว รู้สึกร่างกายไม่ค่อนแข็งแรงเลย<br /><br /><br />กลับมาคราวนี้หวังว่าจะได้เอารูปมาลองฝึกโพสบ้าง<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/30146107-116481181159900600?l=squeezeorange.blogspot.com' alt='' /></div>squeezeorangehttp://www.blogger.com/profile/02959423733524131751noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-30146107.post-1163866210916203582006-11-18T07:57:00.000-08:002006-11-18T08:10:10.930-08:00ช่วงที่ผ่านมามัวแต่ไปอ่าน blog ของชาวบ้านเค้า blog เราก็เลยร้างอย่างที่เห็น<br />ตอนนี้กำลังคลั่งหนังเกาหลีอย่างหนัก ดูมันข้ามคืนข้ามวัน คงเห่อเป็นพักๆ ไปแหละ<br />จากนี้ไปเป็นฤดูเที่ยว ไปเขาสอยดาว ที่จันทบุรี สองอาทิตย์ถัดไปก็ภูกระดึง ตอนนี้เร่งฟิตร่างกายเต็มที่<br />จะให้ไปเสียชื่อที่ภูได้ไง อย่างน้อยเราก็พอมีประสบการณ์จากตอนไปค่ายบ้าง<br />พรุ่งนี้ ไปงานแต่งงานพี่แป๊ะ ตอนหกโมง หาชุดมา สองวันเต็ม ไม่ได้จะหาหรูเริดอะไร<br />แต่เป็นพวกแต่งตัวยาก เพราะเป็นคนผิวสองสี (ดำกะดำมาก อย่างที่มีคนแซว) อิอิ<br /><br />เดี๋ยวนี้ไม่ค่อยได้ติดต่อเพื่อนๆ เลย หายหัวไปไหนกันหมดฟ่ะ คงเป็นธรรมดา โตๆกันก็แยกย้ายกันไป<br /><br />ศุกร์ที่ผ่านมาเข้าบอร์ดเรื่อง basic เรื่องนึง ลูกค้าเคี่ยวชิบ โทรจิกบ่อยมาก ประสาทจะกิน<br />เริ่มคิดเรื่องงานใหม่มากขึ้น สังเกตจากตอนนี้จับกลุ่มนินทาบริษัท ถี่กว่เดิมหลายเท่า<br />เฮ้อ อยากจะโบยบินไปสู่สิ่งที่ดีกว่า แต่ต้องตรวจสอบกระแสลมให้ดีก่อน<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/30146107-116386621091620358?l=squeezeorange.blogspot.com' alt='' /></div>squeezeorangehttp://www.blogger.com/profile/02959423733524131751noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-30146107.post-1160406170931244542006-10-09T07:44:00.000-07:002006-10-09T08:02:50.953-07:00ห่างหายจากการเข้า net มานาน ขี้เกียจมาก อยากนอน นอน นอน แล้วก็นอน แต่นอนไม่หลับ โอ้ ชีวิต<br /><br />อยากเขียนไอ้นู้ไอ้นี่มากมาย แต่ว่าไม่รู้จะเริ่มยังไง<br /><br />ช่วงที่ผ่านมา ได้ไปเที่ยวสมุทรสงคราม กับพี่ๆที่ทำงาน ไปดูหิ่งห้อย ก็ว่าจะเขียนอยู่ แต่เผอิญไปเยี่ยมเยียน blog ของคุณ megadance เขียนไว้ดีมาก เห็นภาพ เลยคิดว่าไม่เขียนดีกว่า<br /><br />วันนี้ แวบงานไปเยี่ยมลูกของพี่ที่ทำงานมา เกิดเมื่อวันเสาร์ที่ผ่านมานี่เอง ตัวเล็ก จิ้มลิ้มมากๆ เป็นผู้ชายชื่อน้องแจ็ค ช่วงเดือนที่ผ่านมา มีลูกพี่ที่ทำงานเกิดไล่ๆ กัน รวมๆแล้วก็ 3 คน เดือนหน้าอีก 1 (โอ้ย สงสัยคงว่าง)<br /><br />เมื่อเช้าพี่นวล (ปีกเหล็ก) บอกว่าจองบ้านพักที่ภูกระดึงแล้ว เฮ้อ คราวนี้คงไม่แห้วอีกนะ หวังว่าทริบนี้คงสนุก เพราะ ดูท่าทางลุยๆ กันหมด ไปกัน 5 คนกำลังดี กลุ่มไม่ใหญ่มาก เรื่องบ้านพักนี่ยังไม่เห็นเลย แต่เป็บแบบไม่ห้องน้ำ ไม่เป็นไร เพราะกะไม่อาบอยู่แล้ว <br /><br />ช่วงนี้ทำประมาณการ สู้ๆ มั่วๆ เสร็จ<br /><br />วันก่อน มดบอกว่า โอ๋ ไป flight หกโมงเช้า โอ้ว god ถ้าอยากไปทัน ก็ไม่ต้องนอนละกรู นั่งกึ่มๆ ไปพลาง เดี๋ยวก็เช้าเนอะ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/30146107-116040617093124454?l=squeezeorange.blogspot.com' alt='' /></div>squeezeorangehttp://www.blogger.com/profile/02959423733524131751noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-30146107.post-1158724530058179822006-09-19T20:35:00.000-07:002006-09-19T21:38:47.593-07:00เมื่อวานนี้ ( 19 กันยา) ไปทำบุญกระดูกแม่ที่นครนายก เลยได้โอกาสลาพักร้อนสองวัน กลับมาเจอเรื่องน่ารำคาญใจนิดหน่อย (ที่จริงก็ไม่หน่อยหรอก..อิอิ) ปกติเราก็นอนดึกอยู่นะ แต่คงเพราะเหนื่อยเดินทางด้วย ต้องตื่นเช้าด้วย บวกกับความละเหี่ยใจอีกโข เมื่อคืนเลยนอนเร็ว นอนๆไปเริ่มเคลิ้มๆ<br /><br />22.22 น. นังเปิ้ลโทรมาเสียงตื่น<br />"นี่มึงรู้รึยังว่านายกฯประกาศภาวะฉุกเฉินแล้วนะ" ตอนนั้นกำลังง่วงๆ แอบเคืองนิดๆว่าแล้วจะโทรมาบอกกรูทำไมอ่ะ (ตอนนั้นคิดว่าเป็นเรื่องภาคใต้)<br />"แล้วนายกก็ลาออกจากตำแหน่งแล้วด้วย และก็ให้ ผบ.ทบ. เป็นผู้มีอำนาจในการตัดสินใจต่างๆ บลา บลา บลา " ตอนนั้เริ่มตาสว่างนิดนึง จากนั้นมันก็พ่นๆๆ ด้วยเสียงตื่นๆ นิดๆ แล้วก็ตบท้ายว่า "นี่มรึงเป็นลูกทหารประสาไรว่ะ ไม่รู้เรื่องไรเลย "<br />อ้าว พ่อกรูเป็น อจ.สอนกอล์ฟเฟ้ย จะไปรู้ข้อมูลวงในได้ไงฟ่ะ แล้วมันก็วาง เพื่อกระจายข่าวต่อไป<br /><br />23.40 น. กอล์ฟผักโทรมา ถามเรื่องปฏิรูปนั้นแหละ แต่คุยไม่ค่อยรู้เรื่อง(ที่จริงจำไม่ค่อยได้ว่าพูดไรไปบ้าง มันง่วง)<br /><br />จากนั้นช่วงประมาณตีสอง ก็ถูกกระหน่ำด้วย message เรื่องที่ว่าพรุ่งนี้ไม่ต้องไปทำงาน (ยะฮู้) ต้องขอขอบคุณทุๆ เม็ด ที่โหวตให้ เอ้ย ที่ช่วยส่งข่าวนะจ๊ะ<br /><br />ตื่นมาตอนเช้า เรื่องที่ทำเรื่องแรกคือ ไปบอกน้องสาวว่า วันนี้ไม่ต้องไปเรียน เค้าให้ข้าราชการหยุด (แต่รอตอนที่มันอาบน้ำเสร็จแล้วนะ แกล้งมัน) น้องบอกว่าอ้าว ก็ข้าราชการหยุดแล้วเกี่ยวไรกะหนูอ่ะ เค้าไม่ได้ให้โรงเรียนหยุดซะหน่อย แป่ว.. (เวรแท้ ลืมไปน้องเราอยู่ ป. 5) ถ้าจะให้นั่งอธิบายเรื่องปฏิรูป มันจะรู้เรื่องม๊ะ สรุปสุดท้ายก็บอกว่า ไม่ต้องไปโรงเรียนแล้วกันนะ เชื่อพี่เหอะ จบ <br /><br />จากนั้นเราก็เปิด ทีวี ดู ก็ไม่เห็นมีไร ก็เหมือนปกติ เราก็เปิดช่อง 5 (ช่องทหาร) เอาไว้ ซักพักก็เริ่มมีประกาศต่างๆออกมา เริ่มจับเค้าได้ว่า<br /><br />พลเอก สนธิ บุญรัตกรินทร์ (เขียนถูกป่าวหว่า) ผบ.ทบ. เป็นหัวหน้าคณะปฏิรูปการปกครองในระบอบประชาธิปไตยอันมีพระมหากษัตริย์ทรงเป็นประมุข ยึดอำนาจการปกครองเมื่อวันที่ 19 กันยายน 2549 เวลา 20.30 น. ส่วนรายละเอียดคิดว่าคงมีคนอื่นๆที่ติดตามมาแต่เริ่มต้นเขียนไว้แล้วแหละ ไปหาอ่านเอาดีกว่า<br /><br />สำหรับเรา เรื่องที่เกิดขึ้นไม่ได้ทำให้เรารู้สึกตกใจอะไร เรารู้สึกว่า(แค่รู้สึกจริงๆ) มันจะไม่เป็นเหมือนเหตุการณ์ เดือนตุลา หรือพฤษภาทมิฬ มันไม่ใช่การแย่งชิงอำนาจการปกครอง ระหว่างบุคคลใดหรือกลุ่มบุคคลใด เหมือนเป็นการทำอะไรให้เข้าที่เข้าทางมากกว่า และสถานการณ์แวดล้อมต่างๆมันก็เป็นใจ (แบบจงใจป่าวไม่รู้นะ) ทั้งความแตกแยกทางการเมืองที่เกิดขึ้นในสังคมไทย นายกฯ(บังเอิญ) อยู่ต่างประเทศ การลอบสังหารผู้นำประเทศ การก่อความไม่สงบทางภาคใต้ บางทีการใช้กฎเกณฑ์ของทหารเข้ามาอาจจะทำให้เกิดการเปลี่ยนแปลงที่ดีได้ในสภาวะที่ทุกอย่างอึมครึม<br /><br />จากที่ได้ฟังประกาศฉบับต่างของคณะปฏิรูปฯ ได้ข้อสังเกตว่าคณะปฏิรูปฯ พยายามที่จะแสดงจุดยืนในส่วนของการบริหารจัดการในภาพรวมของประเทศ โดยเน้นการจัดการเรื่องความสงบเรียบร้อย ส่วนงานด้านอื่นๆ ก็พยายามให้คงไว้แบบเดิม<br /><br />เฮ้อ หวังว่าหลังจากนี้คงมีแนวทาวที่ชัดเจนออกมาให้อ่นใจมากขึ้น <br /><br />ปล. แล้วสนามบินสุวรรณภูมิ จะมีเครื่องบินที่ไหนมาลงฟ่ะ หมดกัน ดอกเบี้ยวันละ 20 ล้าน<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/30146107-115872453005817982?l=squeezeorange.blogspot.com' alt='' /></div>squeezeorangehttp://www.blogger.com/profile/02959423733524131751noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-30146107.post-1156867910385034652006-08-29T08:35:00.000-07:002006-08-29T09:28:37.880-07:00ช่วงอาทิตย์ที่แล้ว ตึกแถวๆ ที่ทำงาน มี ร้าน B2S เอาหนังสือมา Sale ประมาณล้าง stock ก็ว่าได้ ไอ้เราก็ไปด้อมๆ มอง ๆ วนเวียนไปมาหลายรอบ เพิ่งจะมีโอกาสควักกะตังจ่ายก็วันนี้นี่เอง (จริงๆแล้วเงินเดือนเพิ่งออกเมื่อวันศุกร์)<br /><br />สังเกตได้ว่า(ไม่รู้คิดไปเองรึเปล่าวนะ) หนังสือที่เล็งๆ ไว้เนี๊ยะมันถูกกว่าเมื่ออาทิตย์ก่อน ตอนนั้นมันลด 50% แต่ว่าวันนี้มันเหลือเล่มละ 49 บาทเอง ถือว่าเป็นโชคดีเพราะปกติจะต้องเสียค่าโง่ ซื้อของแพงกว่าชาวบ้านอยู่เป็นนิตย์<br /><br />หลังจากใช้เวลาพักเที่ยงในการจมอยู่กับการเลือกหนังสือ ในที่สุดก็ได้หนังสือมา 3 เล่ม อันได้แก่ I don't know how she does it. , one hot summer. และก็ sloppy firsts. กับ สมุดโน้ตอีก 2 เล่ม (สมุดนี่ไม่ได้ลด แต่เห็นว่ามันน่ารักดี เลยซื้อมา) ที่ซื้อเพราะว่าดูๆ แล้วภาษามันอ่านง่ายดี คงพอกล้อมแกล้มได้มั้ง แล้วหนังสือก็ดูเหลือน้อยลงแล้วด้วย เดี๋ยวจะพาลอด<br /><br />เล่มที่ดูดีมีสาระมากที่สุดเห็นจะเป็น I don't know how she does it. เป็นเรื่องของ working mom หยิบมาทีแรก เปิดดูแล้ว โห นี่กรูต้องซื้อแว่นขยายด้วยป่าววะเนี่ยะ ตัวหนังสือมันเล็กมากๆ แต่อยากอ่าน อยากรู้ว่าเค้ามีวิธี manage สิ่งต่างมากมายยังไง (ลืมบอกไป เค้าเป็น hedge-fund manager) จะได้เอามาใช้มั่ง ซึ่งจะว่าไปแล้วการอ่านเรื่องราวชีวิตนอื่นนี่ มันเป็นกำไรชีวิตของเรานะ เรื่องราวผิดพลาดในอดีตของใครบางคน อาจเป็นสิ่งที่ช่วยเราไว้ก็ได้ หรือเตือนไม่ให้เราผิดพลาดอย่างนั้น เป็นวิธีการเรียนรู้จากความจริงที่เกิดขึ้นโดนที่เราไม่ต้องเจ็บปวดซะเอง (ดีกว่าลองทำเองตั้งเยอะ)<br /><br />ตั้งใจไว้ว่าจะไปเดินดูมันทุกวันเลย เผื่อว่าจะถูกกว่านี้ ( งกแบบไร้ขีดจำกัด)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/30146107-115686791038503465?l=squeezeorange.blogspot.com' alt='' /></div>squeezeorangehttp://www.blogger.com/profile/02959423733524131751noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-30146107.post-1155653627711423022006-08-15T07:27:00.000-07:002006-08-20T07:47:08.816-07:00<strong><span style="font-family:arial;">วันแม่ที่ผ่านมาด้วยความเป็นลูกที่ดี เลยกลับบ้านนอกไปให้พ่อเลี้ยงซะหน่อย ช่วงนี้สงสัยอารมณ์เปลี่ยวบ่อย เลยได้กลับนครนายกมากกว่าเดิม ตอนขาไปนี่ก็แอบลำบากนิดนึง เพราะเป็นธรรมดาที่วันหยุดยาว คนกลับกันเยอะ ต้องยืนไปตลอด คนก็แน่นพอประมาณ แต่ก็ชินแล้ว อยู่บ้าน 3 วัน ไม่ได้ทำไรเลย เพราะฝนตกตลอด กิจกรรมหลักยังคงเป็นการหลับทำลายสถิติโลกเช่นเคย ตื่นมาก็เฝ้าหน้าทีวี ส่วนพี่สาวก็กลายร่างเป็นแม่บ้านแพลทินัม (เดิมเจ๊แกเป็นแม่บ้านเหรียญทอง แต่ดีกรีความขยันมันพุ่งปรีด เลยต้องเลื่อนขั้นให้ซะ) ส่วนบิดาก็ไปโลดแล่นอยู่ที่สนามกอล์ฟเหมือนเคย ไปตั้งแต่เช้า กลับอีกทีก็มืดแล้ว (เคยแซวพ่อเหมือนกันว่า พ่อไม่ค่อยอยู่บ้าน อยู่สนามกอล์ฟ ไม่มีเวลาให้ลูกเลย เนี่ยะ อุตส่าดั้นด้นมาหา ไม่เคยจะอยู่เม้าส์ กันเลยนะ แล้วนี่หนูต้องกลายเป็นเด็กมีปัญหามะเนี่ยะ พ่อบอก อ้าว เหรอ ชั้นนึกว่าแกเป็นไปแล้วนะนี่ แหม่ว...............)<br /><br /><br />จะว่าไปพ่อเรานี่ก็เป็นคนหนึ่งที่ใช้ชีวิตแบบ มีความสุขมาก ได้ทำงานเกี่ยวกับกอล์ฟที่พ่อรัก พูดไป เอ๊ย เล่าไปนี่เหมือนจะไฮโซ แต่ปล่าวเลย( ด้วยความที่เป็นทหาร เลยเล่นฟรีตลอดศก พ่อเคยบอกเหมือนกันว่าสนามที่ จปร. นี่ถูกที่สุดแล้วในเมืองมนุษย์ แต่ถึงกระนั้น พ่อเราก็ยัง ฟรี ตลอด อิอิ) จริงๆแล้วพ่อไม่ได้ชอบเล่นมาตั้งแต่ยังวัยเอาะหรอก จุดเริ่มต้นมันคงมาจากเรื่องของแม่ หลังจากที่แม่เสียไป พ่อก็ต้องรับภาระเลี้ยงลิง สองตัว คงหนักน่าดูเพราะตอนเด็กๆ นี่แสบมาก เฉียดตายหลายรอบ จำได้ว่าพ่อนี่ โคตรดุเลย (ตีทีนี่ ถ้าไม่เห็นเลือด ไม่มีหยุด ลูกโตขึ้นมาเลยกลายเป็นโรคจิต) คงเครียดมั้ง จำไม่ได้ว่ามันเริ่มเมื่อไหร่ แต่พอรู้ตัวอีกที ไม้กอล์ฟ ลูกกอล์ฟเริ่มเต็มบ้าน มีซ้อมวงสวิงในบ้านด้วยนะ ซ้อมไปซ้อมมาเลยต้องสังเวยด้วยกระจกตู้กับข้าว<br /><br /><br />จากนั้นพ่อเลยย้ายมาทำงานเป็นอาจารย์สอนกอล์ฟนักเรียนนานร้อยซะเลย คิดดู อาทิตย์ นึงสอน สองวัน ที่เหลือก็ หลั่น ล้า สบาย สงสัยมันคงจะว่างมากไปหน่อย พ่อเลยไปเป็น ผจก.ฝ่ายสนามด้วย ยังไม่พอตอนเย็นออกก๊วนเล่นกอล์ฟกินตังอีกต่างหาก ทำงานตัวเป็นเกลียวหัวเป็นน็อตอย่างนี้ ลูก (อ) กตัญญูอย่างเราเลยต้องคอยไปช่วยใช้ตังอยู่เรื่อย<br /><br /><br />ขากลับ ตอนแรกพ่อจะไปส่งแต่เผอิญฝนตก เรากับพี่สาวเลยกลับเองดีกว่า แล้วไอ้การที่กลับเองนี่แหละเลยได้เจอเรื่องมันๆเล็ก น้อย<br /><br /></span></strong><br /><strong><span style="font-family:arial;">เรื่องของเรื่องก็คือว่าไอ้ตอนที่กำลังต่อแถวจะขึ้นรถนี่น้า ชาวบ้านชาวช่องเค้าก็ต่อกันอยู่ดีๆ อีตาลุงเสื้อฟ้าพี่แกโผล่มาจากขุมไหนไม่ทราบ แกเดินมาเบียดตรงที่เรายืนอยู่พอดี เราก็มองหน้าแกแล้วก็พยายามขืนๆ ดันไว้ ตอนที่กำลังดันๆ อยู่ ได้ยินเสียงผู้หญิงที่ยืนอยู่ข้างหลังพูดออกมาว่า โอ้โฮ ประมาณแบบลุงกล้า (ด้าน)ทำขนาดนี้เลยเหรอ แต่สุดท้ายก็สู้แรงแกไม่ได้ ต้องปล่อยให้แกขึ้นไปก่อน ได้แต่เดินตามตูดเหี่ยวๆ ของแกไป เก็บความแค้นไว้ในใจ ระหว่างที่เดินไปหาที่นั่ง เราเห็นว่ามันมีที่ว่างอยู่ขวามือ ก็เล็งแล้ว อย่างน้อยก็ยังพอมีที่ฟ่ะ เพราะว่าอีตาลุงตูดเหี่ยวกำลังเดินเลยไป แต่เรดาของตาลุงนี่คงดี แกเลยรู้ว่าที่นั่งที่แกเดินผ่านไปนิดนึง มันเหลือเป็นที่สุดท้ายแล้ว แกเลยหยุดมองไปข้างในรถเพื่อ scan ให้แน่ใจ แต่ไม่เพียงเท่านั้น เนื่องจากแกไม่สามารถนั่งได้เพราะว่าแกเดินเลยเก้าอี้ไปแล้วนิดนึง แล้วมันมีที่เท้าเเขนกั้นอยู่ แกก็เลยยกศอกกั๊กที่เอาไว้ ไม่ให้คนที่ตามมา (เผอิญเป็นเรา) นั่งได้ พอเราเห็นอย่างนั้น สมองสั่งทันที่เลยว่า เวลาแห่งการล้างแค้นมาถึงแล้ว คราวนี้หละเมิง ในช่วงที่แกถอยมา (พร้อมศอกที่ยังกางค้าง 90 องศา ) กำลังจะเบียดเข้าไปนั่ง เราก็เลยแยงขาซ้ายเข้าไปแล้วก็หมุนขวาอย่างรวดเร็ว พร้อมงอตัวหลบศอกของอีลุง ลงไปนั่งกอดอก แล้วเชิดหน้า ยิ้มมุมปากนิดๆ (พี่สาวมาบอกทีหลังว่า อีลุงมันยืนมองหน้าเราด้วย สงสัยคงกำลังก่นด่าบรรพบุรุษเราอยู่) ใครบอกวะ ว่าคนต่างจังหวัดมีน้ำใจ เอหรือว่า ชีวิตดิ้นรนในกรุงเทพฯ ทำให้แกเปลี่ยนไป<br /><br /><br />สรุป อีตาลุงก็เลยต้องยืนขาแข็งกลับกรุงเทพฯ</span></strong><br /><strong><span style="font-family:Arial;"></span></strong><br /><strong><span style="font-family:Arial;"></span></strong><br /><strong><span style="font-family:Arial;">เล่ามาถึงตรงนี้ทำให้นึกถึงลุงคนขับ taxi คนนึงที่เราเจอ ไว้เขียนคราวหน้าละกัน</span></strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/30146107-115565362771142302?l=squeezeorange.blogspot.com' alt='' /></div>squeezeorangehttp://www.blogger.com/profile/02959423733524131751noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-30146107.post-1155316759561739712006-08-11T10:03:00.000-07:002006-08-11T10:20:21.923-07:00วันนี้ถือเป็นฤกษ์ งานยามดีอีกวัน ที่เพื่อนๆและน้องๆได้มารวมตัวสังสรรค์กันอีกครั้ง เสมือนเป็นการเลี้ยงฉลองให้เหล่าบัณฑิต ไปในตัว<br />สถานที่นัดพบก็คือ บาร์บาหลี ซึ่งชลก็ไปร้องเพลงอยู่ที่นั่น ทุกๆวันศุกร์ (มั้งนะ)<br />สมาชิกในวันนี้มีมากกว่าแต่ก่อน ทั้ง<br />คิว ที่จบปีนี้ แอบพาสาวมาด้วย<br />นุ่น ที่ตอนนี้ได้เป็นแอร์ JAL แล้วอีกคน ได้ข่าวว่าเพิ่งจะเริ่ม train ได้แค่อาทิตย์เดียว ยินดีด้วยนะ<br />แจน ปูน กอล์ฟ ที่ดูอาวุโสขึ้นมากจากการตรากตรำเรียน ป.โท<br />ยู ที่ครั้งนี้ ไม่ต้องไปงานวันเกิดใครอีกแล้ว<br />อจ. ชล ที่วันนี้ไปร้องเพลงดังเดิม แอบมี fanclub ส่วนตัว อิจฉาจัง<br />แพน ที่วันนี้โดดงานมา (เสียดายที่วันรับปริญญาพี่ไม่ได้ถ่ายรูปด้วย)<br />ลอตโต้ ผอมเหมือนเดิม<br /><br />บรรยากาศก็ ฮาดี ตามประสาไม่ค่อยได้เจอกัน ก็มี update ข่าวเรื่องเพื่อนคนอื่นๆบ้าง ข่าว hot ประเด็นร้อน ไปเรื่อยๆ<br />มันทำให้เรานึกย้อนไปถึงช่วงเวลาที่ยังเรียนอยู่ นึกถึงชีวิตที่ไม่ต้องแบกรับความรับผิดชอบมากมาย<br />วันเวลาแบนั้นคงไม่มีอีกแล้ว ต่อไปก็ต้องเป็นผู้ใหญ่ ต้องรับผิดชอบตัวเอง ต่อสู้กับอุปสรรคในชีวิตเรา<br />แต่ยังไงอย่างน้อยก็ยังคงมีเวลาให้เราได้มาสังสรรค์กันบ้างตามแต่โอกาสจะอำนวย<br />ส่วนหนึ่งเป็นเพราะว่า เพื่อนๆ (ไอ้สามตัวนั่น) ยังเรียน ป.โท อยู่ ด้วยมั้ง เลยรวมตัวกันง่าย<br />ถ้าพวกมันจบๆ กันไปหมด ที่นี้แหละ รวมกันได้แต่ละที อาจต้องตามแก้บนเจ็ดวัดเจ็ดวา<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/30146107-115531675956173971?l=squeezeorange.blogspot.com' alt='' /></div>squeezeorangehttp://www.blogger.com/profile/02959423733524131751noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-30146107.post-1151155888496262742006-06-24T06:26:00.000-07:002006-08-29T09:39:55.086-07:00วันนี้ยังคงรักษาความเซ็ง (ชีวิต) ไว้ได้อย่างต่อเนื่อง ทั้งที่เป็นวันฤกษ์ดี นานน้าน.....จะตื่นเช้า (อาจเพราะลางานนอนสะสมพลังมาสองวัน) ตื่นมาก็เจอกับอาการฝนตกยังก่าฟ้ารั่ว ออกไปไหนก็ไม่ได้ เลยได้แต่นอนลูกเดียว เบื่อๆก็เปิด net เล่น ช่างเป็นการใช้ชีวิตวัยสาวที่เปล่าประโยชน์โดยแท้<br />นั่งๆ คิดอะไรฟุ้งซ่านไปเรื่อย เริ่มจะเพ้อถึงชีวิตตัวเอง ไม่รู้จะเอาไงดี มันเหมือนอยากทำนู้นนี่หลายอย่าง แต่ด้วยข้อจำกัด ทำให้เราไม่สามารถทำมันได้ดี<br />ตอนนี้เหมือนเราจะต้องตัดสินใจเรื่องใหญ่ๆหลายเรื่อง ซึ่งก็ล้วนแต่เป็นเรื่องที่เกี่ยวกับตัวเราทั้งสิ้น ทั้งเรื่องงาน เรื่องเรียนต่อ สารพัด สารพัน ไม่รู้จะเอาไงดี เรื่องของเรื่องคือว่าเรื่องมากนั้นเอง คิดๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ กลับไปกลับมาอยู่นั่นแหละ เพราะว่าเรื่องแบบนี้มันก็เรื่องใหญ่อยู่ แหม เราอยากจะให้แน่ใจวาสิ่งที่เราตัดสินใจทำลงไป มันได้ผ่านการตรึกตรองอย่างรอบคอบแล้ว ไม่ใช่เป็นการตัดสินใจจากอารมณ์พาไป (ชีวิตทั้งชีวิตนะเฟ้ย)<br />บางทีสิ่งที่เราชอบอาจไม่ใช่สิ่งที่เหมาะกับเราในตอนนี้ก็ได้ เฮ้อ พูดอีกก็กลุ้มอีก ปวดหัว ปวดหัว เอาไว้จัดระบบความคิดให้เข้าที่เข้าทางก่อน แล้วค่อยเริ่มใหม่<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/30146107-115115588849626274?l=squeezeorange.blogspot.com' alt='' /></div>squeezeorangehttp://www.blogger.com/profile/02959423733524131751noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-30146107.post-1151059849089401232006-06-23T03:41:00.000-07:002006-06-23T04:02:47.056-07:00<div align="justify"><strong><span style="font-size:130%;">ก่อนอื่นต้องขอบคุณพี่ปิ๊กอย่างมากที่แนะนำให้เขียน blog ตอนที่กำลงเบื่อๆ พอดี<br />เนื่องจากพิษไข้ที่ทำเอาเราเสียสูญขนาดต้องหยุดงาน<br />อาการไม่มีไรมาก แค่ไม่อยากไปนั่งเลือดกำเดาไหลหยดย้อยที่ที่ทำงาน<br />ให้พี่ๆสมน้ำหน้าที่แม้จะไม่สบาย แต่ก็ยัง(ดันทุรัง) ลางานเพื่อไปรับน้อง<br />ตอนนี้กำลังนั่งดูรายการ "สู้เพื่อแม่"ที่เจ้าแฟรงค์ ลูกพี่แจ๊ว(พี่ที่ทำงาน) ไปออก<br />ตอนแรกก็ไม่รู้ว่าออกอากาศวันนี้ แต่พอดีพี่แอนโทรมาบอก (พร้อมกับน้ำเสียงถากถางเล็กน้อย "ไงจะไปรับน้องที่ไหนต่ออีกม่ะ")<br />เลยมีไรทำแก้ขัดไปก่อน ก้อดีเหมือนกัน เคยแต่อ่านของชาวบ้านเค้า มีของตัวเองบ้างจะได้มีไรทำเวลาเบื่อๆ เซ็งๆ</span></strong></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/30146107-115105984908940123?l=squeezeorange.blogspot.com' alt='' /></div>squeezeorangehttp://www.blogger.com/profile/02959423733524131751noreply@blogger.com2